Röfl, Röfl, Röfl.

Ok, ég neita því ekki að ég er fætt og uppalið borgarbarn, og finnst flest það sem ekki heitir allavega Reykjavík vera afar óspennandi og ómerkilegt (fyrir utan það litla sem eftir er af hreinni og óspilltri náttúru þessa lands). Þess vegna (eins leitt og mér þykir að segja það) hef ég litlar sem engar væntingar til smáþorpa úti á landi .. á borð við Borganes, en samt sem áður tókst mér ítrekað að blöskra við komu mína á þessa staði.

Eftir útilegu í Húsafelli í sumar ákvað fjölskylda mín að fá sér kvöldmat í formi hamborgara í Hyrnunni í Borganesi. Meðan við fjölskyldan biðum í dágóðan tíma eftir kvöldmatnum gafst mér óþarflega mikið tóm til hugleiðingar um þetta ótrúlega menningar- og samgöngufærirbæri sem Hyrnan er.

Ég minni sjálfa mig og aðra á að ég er ekki atvinnugagnrýnandi, hvorki á matvæli né þjónustu og hef enga menntun í hvorki innan- né utanhúss arkitektúr en engu að síður fór ég að pæla aðeins í þessum augljósu hlutum sem skipta máli þegar um er að ræða matsölustað.

Kvöldverðurinn var einhvern veginn á þessa leið.

Ég hafði fátt að setja út á matinn. ÉG borgaði 990 kr fyrir ostborgaratilboð, komst að því að þeir af einhverjum ástæðum setja ekki lauk á hamborgarann. Af mikilli stillingu keypti ég þess vegna (fyrir 80 kr.) alveg heil þrjú laukkorn ofan á kálið mitt.  Auk þess var enga tómatssósu að finna, hvorki á hamborgaranum né á borðum, svo ég gerði dauðaleit á tómatsósu þar til ég fann eins og 1 gramma álpakkningar með ofurlítilli slummu af tómatsósu. Eftir að ég hafði fyllt lúkuna af líklega 15 slíkum álbréfum gat ég loksins sest niður og skolað hamborgaranum niður með ísköldu gosi frá Vífilfelli, sem klárlega er stærsti, en jafnframt eini kosturinn við Hyrnuna í Borgarnesi.


Meðan á þessu öllu stóð komst ég ekki hjá því að virða lauslega fyrir mér innanhús-arkitektúrinn. Mér leist stórvel á borðin og stólana sem eigandi staðarins hefur líklega stolið af öldrunarheimilinu hinum megin við götuna á sínum tíma. Allt annað skipulag innanhúss er afar tilviljunarkennt og stíllinn almennt tilraunakenndur. Það kom einna best fram í gluggunum sem voru á stærð við 3ja hæða parhús og huldir með þykkum grænum gardínum í breskum stíl, með rykktum kappa. Endapunkturinn var svo jólaskrautið sem hékk í glugganum og glampaði svona líka hátíðlega á í ágústsólinni.


Hver sem leggur leið sína í Borgarnes kemst ekki hjá því að virða fyrir sér hið umkomumikla og súrrealíska skipulag sem einkennir bílastæði Hyrnunnar, sem er .. vægast sagt sérstakt. Engu líkara er en að arkitektinn hafi skeint sér á teikningunni áður en hann faxaði hana til verktakans.

Bílastæði fyrir viðskiptavini Hyrnunnar eru ekki ýkja mörg og í besta falli hönnuð í algeru kæruleysi. Víða á bílastæðinu má sjá langa staura með skiltum (ekki ósvipuð umferðamerkjum okkar Reykvíkinga), nema á þessum staurum voru ekki eitt - heldur TVÖ skilti með mynd af RÚTU.
Sem væri kannski ekkert stórundarlegt nema það að skiltin tvö vísuðu eitthvert algerlega út í bláinn og ekki með nokkurri bjartsýni hægt að sjá hvar hægt væri að leggja rútu í námunda við þau, hvað þá keyra þeim um.


Svo til þess að tryggja það að viðskiptavinir Hyrnunnar kæmust aldrei aftur út af planinu og heim til sín var svo búið að planta hvorki fleirum né færri en FJÓRUM bensínstöðvum á og umhverfis bílaplanið.
                Ef að eitthvað fólk er að röfla eitthvað um að olíu fari þverrandi í heiminum ætti sá hinn sami að leggja leið sína í Borgarnes og sjá með eigin augum að þar er til meira en nóg.

Maðurinn í jakkanum.

Mér leiðist einhvern veginn aldrei í vinnunni. 

Ekki það að starfið mitt sé svona óendanlega skemmtilegt og spennandi, það er fínt, en það er að svo stórum hluta líkamlegt að mér gefst nægur tími til þess að vera ógeðslega einhverf í hugsun og láta hugann reika um ýmislegt, eins og til dæmis... fólkið í mötuneytinu sem ég afgreiði í yfir hádegið. 

Þar sem ég er búin að vinna þarna í nokkrar vikur er ég farin að þekkja andlit og nöfn, starfsmannanúmer og kennitölur en ég er líka (þar sem maður hefur stundum fátt annað að gera en að mæna á fólk) farin að læra inná  fatastíl fólks. Én sem betur fer get ég ekki sagt að þessi skemmtilega iðja hafi haft stórtæk áhrif á vinnuafköst mín hingað til, en þó er einn maður á vinnustaðnum sem þessa dagana á athygli mína óskipta... 

Það er maðurinn í jakkanum. 

Það er hræðilegt að segja þetta, þetta er ábyggilega fínasti maður. En hann á svo ömurlegan jakka, sem hann mætir í daglega, ... undantekningarlaust. Nú átta ég mig á því ég hljóma alveg einstaklega yfirborðskennd, en ónei, þessi jakki er einfaldlega hörmung. Greyið maðurinn.  

Svo ég ritskoði mig aðeins og komi í veg fyrir einhver meiðyrði þá nægir mér að segja, en fullyrða, að fólkið á vinnustaðnum sem ég afgreiði á skiptist í 2 hópa. Og í þeim fyrri eru nánast eingöngu fólk í jakkafötum og drögtum. Í þeim síðari eru svo fólk sem er einkennisklætt vegna vinnu sinnar.
                         Það er einmitt þess vegna sem þessi jakki, og maðurinn í honum, stingur svo yndislega í stúf við allt og alla í matsalnum.  

Það er ekkert að því að eiga gamla eða notaða hluti, en þessi jakki er ekki antík og það þarf enginn að segja mér að hann sé eitthvað töff second-hand tísku-item. Sérstaklega miðað við launin sem mér þykir eðlilegt að þessi maður hafi finnst mér athyglisvert að hann hafi ekki tímt að fjárfesta í eins og einni yfirhöfn síðan hann fékk þennan jakka í arf frá afasystur sinni sem keypti hann í Svíþjóð vorið 1983.                 Maður vill að sjálfsögðu ekki vera að draga einhverjar ályktanir – en hvað varðar snið, lit, efni og stærð á þessum sænska laxableika rúskins sportjakka í small-stærð í kvensniði .. þá einhvern veginn, tjah, er ég eigilega bara hugmyndasnauð um aðstæður sem að þessum 195 cm háa, hárprúða manni ætti að hafa hlotnast hann.  

Á hverjum degi þegar maðurinn mætir og borgar fyrir matinn þar sem hann stendur andspænis mér í tæplega hálfsmetra fjarlægð, stend ég einbeitt og stari á jakkann og held aftur að mér að spurja hann hvar í ósköpunum  hann hafi fundið þessa hryggðarmynd  meðan ég (á einhvern undanlegan hátt) þrái að snerta sinnepsgula fóðrið innan í jakkanum. 

Smátt og smátt hef ég því uppgötvað að þrátt fyrir andstyggð mína á þessum einstaka jakkagreyi er ég í rauninni á tánum allt hádegishléð og tek ekki ró mína fyrr en eigandi jakkans hefur látið sjá sig... og satt best að segja veit ég raunar ekki hvernig ég myndi taka því ef að manninum myndi láta sér detta í hug að mæta í einhverri annarri flík.                
                        Ég veit ekki hvernig ég myndi höndla þá breytingu né veit ég af hverju ég bíð allt hádegishléð eftir að mannfýlan birtist í helvítis jakkanum.

Bubba fan nr. 1

Ef þetta er ekki tilefni til þess að blogga þá bara veit ég ekki hvað.  

Ég var að passa áðan í Vesturbæ Reykjavíkur og fékk leigubíl heim í Salahverfi. Ég hef ekkert rosa mikla reynslu af leigubílstjórum, en mikið aldeilis var ég hlessa eftir kvöldið. Ég var í einhverju flippstuði og frekar hress bara og kem uppí og við mér blasir rödd Hauks Morthens úr hátölurunum. Og ég er með básúnuna og allt dótið með mér... 

Og hann segir ,,þú vilt ekki bara taka lagið með..?”
Ég var svona frekar hissa og segi ,,á ég nokkuð að vera að því, það er nú frekar mikið stuð hérna fyrir, bara Haukur Morthens og allt?”
Hann: Ég hef nú aldrei verið sérstaklega hrifinn af honum.
Ég: Nú ertu þá hrifnari af frænda hans?
Hann: Honum Bubba? Jájájá.
Ég: Það er gott, því hér með hefuru hitt aðdáanda nr. 1...
Hann: Það getur ekki verið því að það er ég!
Ég: Ætli við verðum ekki að deila toppnum bara.
Hann: Jú, ætli það ekki...

 Vá! 

Svo spjölluðum við um Bubba alla leiðina eins og við værum aldagamlir drykkjufélagar, ég – 19 ára barnfóstran – hann fimmtugi leigubílstjórinn. 

Djöfuls snilld. 

Svo sagði hann mér ýmislegt um lífið og tilveruna, t.d. að bróðir hans (sem býr í Ástralíu btw) væri svo mikill Bubba fan að hann elskaði Bubba meira en konuna sína. Og svo sagði hann mér frá því þegar hann fór að heimsækja þennan bróður sinn til Ástralíu og þar hefði hann kynnst allskyns ástralskri tónlist  - og svo spilaði hann tóndæmi fyrir mig. Og ég var alveg að fíla þetta í botn.  

Þessi maður. 

Og að lokum þakkaði ég honum fyrir ferðina og gott spjall, og hann kvaddi mig með virktum og gaf mér geisladiskinn sem ég fílaði mest að skilnaði.  Og í þessum töluðu orðum er ég inni hjá mér að hlusta á einhverja ástralska popp/rokk hljómsveit sem er bara tussugóð. (og svo algerlega ekki eitthvað sem ég ímyndaði mér fimmtugan leigubílstjóra fíla). En svona er lífið furðulegt og dásamlegt. 

Ku klux klan

Ég er hérna að láta mér leiðast í tíma og fór að vafra um á netinu og endaði á heimasíðu Ku Klux Klan.
Hlutirnir sem hægt er að finna eru bara of fáránlegir til að vera sannir, en samt er þetta ekkert djók.

Það er rosalega mikið á þessari síðu, ekki bara greinar og þ.h. heldur allskonar rugl eins og

,,Click here to print a PDF file, sign it and carry with you. Notify others in an emergency, that you do not want your children adopted or cared for by homosexuals..."

 ,,Order beautiful ceramic Klan statues!"


,, This is the Klan show on WhitePride.tv"

Þetta fólk honestly trúir að þeir séu bara að verja sig gegn öðrum kynþáttum, og halda að þeir séu fórnarlömbin í einhverju tilvonandi stríði þar sem allt svarta fólkið kemur bara og gerir það að þrælum :)
Ef þetta væri ekki alveg svona sjúkt þá fyndist mér þetta næstum því sætt.

,,All the races in the world are different.  That is OK because that is how God made them.  He didn't make all the people the same.  If God wanted all the people in the world to mix all up and become one brown race than He would have made them that way in the beginning.  But God didn't make everyone the same. We are all different. "
AF HVERJU ER ÞÁ BETRA AÐ VERA HVÍTUR?

Miðvikudagur

Skömmu áður en vindurinn sofnar uppi á hæðunum
eins og morgundöggin sprettur svitinn fram.
Skömmu áður en nýr dagur kemur með póstinum
ákveður sólin að hylja sinn harm.

Og ég veit ég þarf að leika sama leikinn.
veruleikinn er eins og gömul mynd.
ég sest niður með kaffið, ég set Bowie á fóninn
þitt uppáhalds lag var Wild is the wind.

     Og öll þessi ár sem gáfu okkur það
     sem aðrir óskuðu sér
     elskendur í stormi sem aldrei sáu að ástin var
     aðeins blindsker.

Ég geng sömu göturnar, hitti sama fólkið
geri sömu hlutina og ég gerði með þér
þó dagurinn sé sá sami er það ekki sama nóttin
því nóttin var okkar tími til að byrja með.


                                                                   Blindsker:  Ásbjörn Morthens

aerumeidingar-svolu.is

Ég hef yfirleitt notað þetta blogg til þess að vera almennt bitur og leiðinleg og tel það eiginlega skyldu mína áfram, svona mér til léttis og heilsubótar. Ég er búin að vera heldur blíðlynd þetta árið, en sökum streitu og almennrar leiðinda er bara ekki hægt annað en að hella aðeins úr skálum biturleikans og blogga. 

Já ég er að tala um epli. 

Ég hef aldrei skilið þetta fyrirbæri eða af hverju fólk sækir í að borða þennan ömurlega ávöxt.

 Þegar ég borða epli, þá geri ég það aðeins í örvæntingafullu hungri þegar ekkert annað býðst. Það virðist einhvern veginn vera í landslögum að það séu alltaf til epli á heimilum, samt virðist einhvern veginn alltaf allt annað vera búið eða útrunnið.  Það kemur því fyrir að maður neyðist til þess að fá sér epli og alltaf eru það jafn mikil vonbrigði. Svona fyrir bjartsýnis sakir vonar maður að í þetta skipti sé þetta gott, en alltaf sigrar helvítis eplið. Ekki nóg með að það sé bæði bragðvont og skilji eftir sig skringilega þurra tilfinningu í munninum (þrátt fyrir að það sé safaríkt – pælum í því..) þá er það líka vont eftir á! Líka vont eftir á – kommon!            

Ég er allavega ein af þessum manneskjum sem er nýskriðin undir sæng og þá sækir á mig gríðarlegt hungur og ég bara verð að fá mér eitthvað. Það kemur fyrir að maður freisti gæfunnar og fái sér epli og svo þegar maður hefur lokið við óþverrann og leggst til svefns þá er manni illt í maganum út af fokking hýðinu! Hvað er málið með það? 

Svo er annað sem ég er svoldið hlessa yfir. Fólk fær ekki nóg af því að bara borða eplið eitt og sér – eins og það sé ekki nógu vont fyrir. Þá reynir það að ota þessum ömurlega ávexti í allt sem það getur. Eplisafi til dæmis. Ömurlegasti drykkur í heimi. Þurrasta helvítis ógeð í heimi, bragðast eins og ég ímynda mér að hland bragðist.
Eplasalat til dæmis. Ég hef lent í því nokkrum sinnum yfir ævina (og ávallt mér til mikils leiða) að vera kannski í grillveislu og ætla að fá mér svona hvítt gums – í þeirri trú að það sé kartöflusalat.. þá er það eplasalat! 
Og hvað er málið með gæjann sem fann upp eplaköku! Það er mesti hrossaskítur sem ég hef smakkað. Guð minn almáttugur. Án djóks – það hefur komið fyrir að ég hafi þurft að taka mig saman í andlitinu og hugsa ,,nei, nú má ég ekki hafa fordóma” því stundum þegar ég er kannski heima hjá einhverju fólki sem býður mér eplaköku þá svona smá hrapar álit mitt á manneskjunni...
Eins leiðinlegt og það er. Það er mér bara ráðgáta lífsins hvernig fólki getur smjattað á öðru eins taði! Nei í alvöru – af hverju að taka ógeðslegt epli og gera það enn ógeðslegra með því að gera það að einhverjum viðbjóðslegum mauk og strá einhverju helvítis drullumalli yfir... þetta er langt út fyrir almenna skynsemi.

Djöfuls viðbjóður. Djöfull er ég pirruð á þessu. En samt fegin að eplin geta ekki lögsótt mig fyrir ærumeiðingar.

,,Sjáðu mamma, þulan er í alveg eins bol og ég..

,,Gott kvöld, og komið þið sæl..” 

Ég lenti í svolitlu í dag sem ég hef bara aldrei lent í. Ég kveikti á RÚV og það var þula að kynna dagskrá kvöldsins, og hún var í alveg eins bol og ég. Gríðarlega merkilegt, ég veit.  En ég hélt samt einhvern veginn að það væri dress code í þuludeild RÚV. Reyndar keypti ég þennan bol í búð sem er aðeins dýrari en mitt litla fé leyfir og hefði örugglega aldrei keypt hann ef hann hefði ekki verið á 75% afslætti á jólaútsölu...Æj, fannst þetta bara skrítið, hélt ég væri ekki með sama fatasmekk og þulurnar á RÚV :S. En greinilega þarf maður að fara að endurnýja fataskápinn sinn.  

Ég sá No country for old man á föstudaginn og hún var bara frekar góð, vann líka Óskarinn. Vondi kallinn var svo yndislega ógeðslegur, hann fékk einmitt Óskarinn líka, fyrir aukahlutverk.   

 

Það er bara mánudagur og ég get ekki einu sinni tjáð hversu mikið ég vildi að það væri föstudagur. Oj bara. Ógeð skóli. Vertu búinn. Núna! Eftir 3 vikur er páskafrí. Af hverju er tíminn svona lengi að líða? Ha?

Skólaleiði

Það eru liðnir rúmir 9 mánuðir frá siðasta bloggi, þannig að það er eiginlega kominn tími á nýtt. Eins og alltaf eru það letin og leiðindin sem fá mann til þess að blogga, en ég er akkúrat núna að skrifa ritgerð um Spice Girls æðið fyrir Rokksögu og bara nenni ekki meir.   

Það er kannski ekkert svo leiðinlegt að skrifa ritgerð um Spice girls þegar ég gæti auðveldlega verið að skrifa um eitthvað miklu þyngra og leiðinlegra efni, en ég er bara komin með svo ótrúlega mikinn námsleiða, enda er ég i 29 einingum og geri fátt annað en að læra. Þannig að það er fátt sem kætir mig við skólann þessa dagana. Ég hreinlega tel niður dagana þangað til ég útskrifast í vor frá þessum blessaða skóla.  

Sem betur fer er ekki allt jafn leiðinlegt og skólinn þessa dagana. Gabríel átti afmæli í gær og það var mjög vel heppnaður dagur og svo á ég alla mína yndislegu vini og fjölskyldu til þess að halda í mér lífinu. Er að hugsa um að fara að taka mér smá pásu og glápa á eitthvað með ástinni minni...

18 ára

Það hlaut að koma að því.

 Á laugardaginn vaknaði ég og var ekki lengur saklaust, lítið barn. Heldur (saklaus, lítil)fullorðin manneskja. 

Nú tekur alvara lífsins við, og allt ógeðslega “lífið er ekki dans á rósum”, “helvítis sjálfstæðis-íhalds-vitleysingar”og “ja, seisei”. Núna þarf maður að byrja að lesa viðskiptablað morgunblaðsins, horfa á sjálfstætt fólk, hætta að drekka mjólk útí kaffið, - hætta að kaupa latabæjarskó í barnaskódeild hagkaups...  

Nú dugar ekki annað en að fjárfesta í sófastól, fara að stunda golf og bingó og ræða heimsmálin við fólkið í heita pottinum.  

Já það er svona að vera fullorðin, börnin góð...

Af gefnu tilefni...